Een moment van verstilling

Stonehenge

Winter Solstice 2025 – Na het keren van het licht

De dag na de winterzonnewende.

De avond ervoor ben ik op tijd naar bed gegaan, na een intensieve dag werken aan het ontwikkelen van een training. Het was veel, en tegelijk voelde het afgerond.

Deze solstice is voor mij van bijzondere betekenis. De kosmische constellaties maken mij bewust dat oude patronen losgelaten mogen worden. Niet door nóg harder mijn best te doen, maar juist door toe te laten.

Leren ontvangen in plaats van steeds aan de slag te gaan.

Dat is een manier van leven die ik onderweg ben kwijtgeraakt. Onder de druk van maatschappelijke prestaties, maar ook door wat in mijn familie vanzelfsprekend was: studeren, doorgaan, blijven leren.

Hoe groot is het contrast niet tussen opgroeien in een dorp, waar iedereen elkaar kent en later wonen in mijn eigen flat als één van velen.

Nu gaat het over iets anders.

Terugschakelen naar het zijn.

In deze kersttijd zit ik ’s avonds op de bank en kijk ik naar de lichtjes buiten. Elke avond opnieuw. Het herinnert mij aan mijn eigen zielenlicht.

Ik neem de tijd om mij te verbinden met wie ik werkelijk ben.

Niet opgejaagd. Niet presterend. Maar ontvangend.

Alles op zijn tijd.

Dat past bij deze periode van verstilling na de solstice.

Alles is goed,wat er is.